بدون تردید یکی از تعلیمات مهمّ ادیان،توجّه دادن به مرگ است.در روزگار ما علی الخصوص

 پاره ای از مکاتب فلسفی وجود دارند که به امر مرگ توجّه دارند و فلسفه ی خود را حول این

محور بنا کرده اند.امّا توجّه ایشان به مرگ،با توجّه ادیان به این امر متفاوت است.

در روزگار ما فلسفه های اگریستانسیالیستی و فنومنولوژیستی به«عدم» بیش از«وجود» توجّه

دارند و به مرگ بیش از حیات می اندیشند.درواقع این مکاتب می خواهند ازطریق عدم شناسی

وجودشناسی کنند،ازطریق مرگ شناسی،انسان شناسی نمایند.امّااین فلسفه ها به هیچ وجه ازاین

حد فراتر نمی روند و کار خود را درهمین جا متوقف می کنند . یعنی مقصود ایشان حدّاکثراین

 است که ازطریق مرگ شناسی شناخت بهتر و عمیق تری ازانسان و حیات او در این جهان پیدا

کنند.امّا مقصودشان به هیچ وجه این نبوده است که ازاین طریق آدمی رابه عوالم دیگری متوجّه

کنند و از او نحوه ی دیگری ازحیات را بطلبند ویا او را بنده تر کنند.

آدمیان کمتر یاد مرگ می کنند، واین ، به دلیل همان غفلت عمومی ای است که بر حیات همه ما

 انسان ها سایه افکنده است.واقعاً اگر پرده ی این غفلت دریده شود وآدمیان بطورمدام دستخوش

همان اضطرابی شوند که درحین مرگ به آنها دست می دهد،زندگی به این شکل که اکنون هست

جریان نخواهد یافت . انسان ها دچارنوعی دلسردی عمومی خواهند شد،تلاش ها سستی خواهند

گرفت،تعقیب اهداف ازحالت کنونی خارج خواهد شد،ونهایتاً حیات آدمیان شکل دیگری خواهد

یافت . امّا علی رغم این غفلت جاری ، پیشوایان و رهبران فکری ، صلاح انسان ها را دراین

می دانستند که امرمرگ را به یاد آنها بیاورند وبا یادآوری همیشگی،این امر بسیارمهم امّا مغفول

را ازحالت نا آگاهانه به صورت آگاهانه درآورند . وبه این ترتیب دست کم درنوادری این آگاهی

بسیارمهم را پدید آورند،تا حیات آنها الگو و سرمشق دیگران واقع شود.

                                                                                                 ادامه دارد