آیین سودخواهی نظریه ای است اخلاقی،که دسته ای از اعمال را شرح می دهد و آن ها را به  عنوان اعمالی که باید اجرادر آوریم توصیه می کند،همچنین عمل درست را دریک موقیعت بر حسب پیامد و نتایج تعیین می کند.یکی از احکام ساده سود خواهی چنین است:

سود خواهی ساده اندیشانه:عمل درست عملی است که بیشترین مقدار خوشی یا کمترین مقدار رنج را به بار آورد.

آییین سود خواهی می تواند از مردم بخواهد که خوشی خود را فدای  خوشی بزرگتر دیگران کنند،زیرا سود خواهی پایه عمل را خوشی و رنج قرار می دهد و از آنجا که ایجاد بیشترین خوشی و کمترین رنج را توصیه می کند،معلوم است خوشی را امری مطلوب می داند.پس نمیگوید تو باید خوشی خودت را پسندیده تر از خوشی دیگران در نظر بگیری.

نگرش دیگری در مورد خوشی و رنج وجود دارد،به نام لذت جویی(هدونیسم)،که خوشی را  پسندیده و مطلوب می انگارد.اما لذت جویی می گوید مهمترین چیز برای شما خوشی خود شما است،سودخواهی را می توان فلسفه ای دانست که از خود گذشتگی را به ما توصیه می کند،ولی لذت جویی فلسفه ای است که توجهش را به انتخاب هایی معطوف می سازد که تضمین کننده ی بیشترین خوشی برای خودتان است.

لذت جویی به دو صورت ظاهر می شود:

- لذت جویی روانی:مردم همواره   چنان عمل می کنند که به خوشی دست یابند و از رنج بکاهند.

-لذت جویی اخلاقی:مردم باید چنان عمل کنند که به خوشی برسند و از رنج بکاهند