و اکنون چگونه توسّل جویم به خداوندگار و پروردگارم،حال آنکه توسّل جستن بدو همانا به درون خود خواندن

اوست .آیا در من جایی هست که خدایم بتواند در آن گام نهد؟ آری! خدایی که آسمان و زمین را آفریده است،در

 من به کجا تواند آمد؟

ای خداوندگار و ای پروردگار من! آیا ممکن است در من چیزی سزاوار تو باشد تا تو را دربرگیرد؟ آیا آسمان و

زمینی که تو آفریدی و در آنها مرا سرشتی،تو را دربردارند؟از آنجا که اگر تو نبودی هیچ نبود،آیا تمام آنچه که

موجودیت یافته، تورا دربردارد؟ من وجود دارم؛ پس چرا برآنم که درمن درآیی، حال آنکه اگر در من نبودی،من

نبودم! من هنوز در حضیض هاویه نیستم،امّا تو آنجا نیز حضور داری،آن هنگام که من بدانجا فرود آیم، تو در

آنجا حاضر خواهی بود. پس،خدایا! اگر نمی بودی،نبودم؛من هرگز وجود نمی داشتم،یا بهتر است بگویم اگر در

تو نمی بودم،نبودم. «از چه کسی، توسٌط چه کسی و در چه کسی، تمامی کاینات وجود دارد؟» این چنین است،

بارالها!آری چنین است. تو را از کجا بخوانم؟و تو از کجا به درون من درمی آیی؟که من در تو هستم.چگونه از

آسمان و زمین بیرون روم تا تو به درون من درآیی؛ای که گفته ای:«من آسمان و زمین را پُرکرده ام.»

سنت آگوستین